Selam...

Vote ve yorumlarınızı bekler, iyi okumalar dilerim.

Sırtımı yasladığım kolçakta gerilerek dikleştim. Kendime çektiğim dizlerime yasladığım mor defterimde, derste profesörün çözdüğü sorular vardı. Yanıtları silerek soruları tekrar tekrar çözüyordum, ta ki soruyu hatasız çözene kadar.

Hocanın soruları bittiğinde temiz bir sayfaya soruların benzerlerini yazıp cevabı bulmaya çalıştım. İlk iki soruyu hızla çözdüğümde üçüncü soruda takılı kalmıştım, uçlu kalemi alt dudağımın kenarına bastırdığımda bakışlarımı kliniğin tavanına çevirdim.

“Notlar tavanda yazıyor herhalde.” Dudaklarım aralandığında sağ kolumu karnımın üzerine bıraktım, başımı sağ omzumun üzerine çevirdiğimde koltuğunda kitap okuyan Atilla’ya kaşlarım çatık, dudaklarım hayretle ayrılmış hâlde baktım.

Sol kaşım havaya kalktığında “İyi ki öğretmen olmamışsınız, sınavda sizden yardım istediği için mazlumca bakan öğrencilerinize ‘sorular anlımda mı yazıyor’ derdiniz.” Vücudum titrediğinde yüzümü buruşturdum “Ortaokulda öyle bir öğretmenimiz vardı, vicdansız.” Sızlandığımda omuzlarım düştü. Başımı hayıflanarak salladığımda dudaklarımı büzerek sorulara döndüm.

“Takıldığın soru varsa yardımcı olabilirim.” Sol elimi Atilla’ya çevirdiğimde ona işaret parmağımı gösterdim. O beni beklerken kıstığım göz kapaklarımın ardından soruyu hızla okudum. Not almaya başladığımda kurşunun kâğıtta bıraktığı ses odayı doldurdu, hırsla yazmayı sürdürdüğümde soruyu kısa sürede çözmüştüm.

Sağ elimi kaldırdığımda işaret parmağımla saçlarımın dibini kaşıdım ardından omzumun üzerindeki saçları arkaya ittim. “İhtiyacım yok hepsini çözdüm.” Dudaklarımı büzdüğümde bakışlarım yamuk yazıların olduğu sayfayı birkaç kez taradı.

Bu kadardı işte, tüm soruları çözmüştüm.

Sol dirseğimi büktüğümde kolumdaki gümüş saate baktım. Yeni danışanımızın gelmesine fazla kalmamıştı, bacaklarımı koltuktan sarkıttığımda çizmelerimi giydim.

Önüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdığımda koltuğun üzerindeki defter ve kitaplarımı toplamaya başladım. Onları masama bırakmak için Atilla’nın koltuğunun arkasındaki boşluktan sıyrıldığımda kolumun altındaki yığından dörde katlanmış bir a4 Atilla’nın kucağına düştü.

Gözlerim sonuna kadar aralanırken tedirginlikle kaşlarım havaya kalktı. Araç gereçlerimi masaya bıraktığımda Atilla’ da bende kucağındaki kâğıda bakıyorduk. Kalçamı masaya yasladığımda kollarımı birleştirdim, bakışlarımı yüzüne çevirdiğimde gözlerimiz buluştu.

Gözlerimi hafifçe kıstığımda ona bakmayı sürdürdüm o ise; bakışlarını elinde adeta küçülen kâğıt parçasına çevirdi. Kâğıdı bir tur açtığında keskin bakışlarını yüzüme çevirdi. “Bakabilir miyim?”

Başımı salladım “Olmaz.” Sorgulamadan gizli satırların olduğu beyazı bana uzattı. Masanın kenarına bastırdığım elimi kaldırıp uzatılanı tuttuğumda ince parmaklarımın üzerinde bir sıcaklık hissettim. Herkül Atilla’nın parmakları benim parmaklarıma değiyordu, göğüs kafesimin ortasında kalbime yakın bir yerlerde minik bir heyecan uyandığında dudaklarım titredi.

Arkamı döndüğümde eşyalarımı masaya dizmek bahanemdi, hızlı hareketlerimin duygu durumumu ele verdiğini düşündüğümde yavaşladım. Polat ile son konuşmamızı düşündüm, sanırım onu tanımak için daha fazla zamana ihtiyacım vardı.

Güçlükle kuraklıktan kurtardığım, her bir karışını özenle, emekle yeşerttiğim, çiçeklerini yeni yeni açan bahçemi öyle herkese açamazdım.

Öte yandan Atilla ile yakıştırılmak hoşuma gitmeye başlamıştı, Galata Kulesinde tanıştığımız teyzenin de tıpkı Meliha Hanım gibi düşünmesi beni de düşünmeye sürüklemişti. Herkül Atilla güzel bakan yeşil çekik gözlere sahipti, bakışların altında iyi bir niyet vardı. En azından ben ve benim gibi rahatsız olan danışanlarına karşı…

Uzun denilebilecek siyah saçlarını dağınık kullanırdı. Omuzları genişti tıpkı cüssesinin fazla olması gibi. Kasları…

Bir de eksi yönleri vardı tabii, danışanlarına kötü davranan ve onların hasta olmasına neden olanları öldürüyordu. Kimliği gizliydi, sırrını bilen biri olarak bana güvenmesi tuhaftı. Neticede iki kişinin bildiği sır, sır değildi.

Ben hiç kötü rolünü üstlenmedim.

Herkül yalnızca kötüleri öldürüyordu. Ben kimseye bile isteye zarar vermemiş, kötülüklerini istememiştim. Bir gün istemeden birine zarar verirsem beni de cezalandırır mıydı?

Neden cezalandırmasın ki, benim diğerlerinden ne farkım vardı? Üniversite sonuncu sınıf öğrencisiyim ve stajımı yapıyorum, onun için yalnızca bir stajyerim. Büyük sırrını bilen, yalnızca stajyer olan Feride…

Atilla hem psikoloğum hem patronumdu, normalde aramızda mesafe olması gerekirken ne etiklik ne sınır denilen şey kalmıştı. “Üniversiteye başladığım gün dün gibi aklımda, son finallerime hazırlandığıma inanamıyorum.”

Yine de biraz yol katetmiştik. Bu kliniğe ilk geldiğim günkü çekingenliğim üzerimde yoktu. Bir erkekle günlük hayat hakkında gelişi güzel sohbet edebiliyordum, bazen etmek istiyordum… Atilla, güven zincirinin ilk halkasını oluşturmayı başarmıştı.

“Bana da öyle olmuştu. İnsan avuçlarında bir zamanı tutamıyor bir de geçip giden sağlığı.” Durgun bir yüz ifadesine sahipken başımı salladım. “Geçmiş zaman demişken…” Yere bakarken göz kapaklarım çıplaklığını örtmüştü. Bakışlarımı yüzüne çevirdiğimde gözlerimi kaçırmak istemedim. Kambur duruşumu değiştirerek dikleştim.

Dudaklarımda minik bir tebessüm doğduğunda “Menekşelerinizi…” Cümleye devam etmeme müsade etmeden “Cam kenarına, vazoya koymuşsun gördüm.” Dudaklarında benimki gibi bir gülümseme vardı.

Fark edilmek, dudaklarımın aralanmasına ve gamzelerimin çıkmasına neden oldu. Başarımı kutlamak adına bana değer verdiği için menekşeler almıştı. Ben de verdiği değerin, benim için değerli olduğunu bilmesi adına onları yaşatmıştım. Atilla da bunu fark etmişti.

Kısılan gözlerimi araladığımda benim gibi gülmekten kısılan gözlerine baktım. Gözleri yavaşça aralandığında dudaklarımız, dişlerimizi usulca gizledi.

Kapının arkasında bir gölgenin ağırlığını hissettiğinde başımı sağ omzumun üzerinde çevirip kapıya baktım. Herkül yüzüme baktıktan sonra bakışlarını benim baktığım yere çevirdi. Geçen saniyelerin ardından kapı tıklatıldı, kapı kolunun yavaşça aşağı inmesini izlediğimde masayla olan temasımı kestim.

Kapının ardından tereddütlü genç bir beden süzüldüğünde bakışlarını bize çevirdi “Böldüysem çıkayım ben.” İçimden kaşlarımı çatmak ve aptal bir yüz ifadesini takınmak geçse de öğrendiğimiz özdenetim olayı üzerinden bunu yapmamam gerektiğini biliyordum.

Duygulardan arınmış bir yüzle yerime oturdum. Odaya adımlarını atan genç adam Herkül Atilla ile tokalaştığında başını sol omzunda eğerek göz temasımızı kurdu. “Merhaba.”

Elini hafifçe kavradığımda tokalaştık. Başını omzunun üzerinde çevirdiğinde mor koltuğa baktı, “Buraya mı oturmam gerek?” Herkül başını salladığında sağ eliyle koltuğu gösterdi. “Evet lütfen.”

Koltuğa yayılarak oturduğunda kollarını açarak dirseklerini omuz hizasına, koltuğa çıkardı. Bacaklarının arasındaki mesafe hayli açıkken yüzünde büyük bir gülümseme vardı.

“Sizinle görüşebilme şerefine nasıl dahil olabildim acaba?”

“Bunu sen söyleyeceksin Doktor Levent.” Gülüşü donuklaştığında usul usul söndü. “Ben Levent değilim.” Gözlerini sabır diler gibi kapattıktan sonra tekrar Herkül’ ün gözlerine baktı. “Levent Yener benim babam.”

Herkül bilgisayar ekranına döndüğünde bir şeyleri sildi. “Baban senin için randevu almış demek, ben gelecekteki hedefin diye düşünmüştüm, hani gençler manifest yapıyor ya. Peki senin adın ne?”

“Zafer Yener.” Yüzünde alaylı ifade oluştuğunda “Özgüvenli bir isim değil mi? Sanki aile!..” İlk cümlesindense ikincisi hiddetliydi, yine de öfkesi saman ateşi gibi çabuk sönmüş ve cümlesini yarım bırakmıştı. “Evet devam et.” Dudaklarını birbirine bastırdığında başını çevirerek pencere baktı. “Boş versene.”

“Peki şimdilik burayı geçelim.” Herkül Atilla sağ elini oynattığında birkaç cümle not etti. “Israrla sorup cevabı öğrenmeye çalışmayacak mısınız?” Bakışlarını psikoloğunun gözlerine diktiğinde âdem elması hareket etti. Herkül Atilla omuz silktiğinde başını salladı “Hayır, sen istersen şimdi konuşuruz ya da başka bir seansta konuşuruz. İstemezsen hiç konuşmayız. Burası bizim güvenli alanımız, burada rahat olabilirsin.”

“İnsan en rahat olması gerektiği yerde öyle hissetmiyorsa bu dediğin nasıl olacak hocam?” Alt dudağını üste çıkardığında omuz silkti “Ben bilmiyorum da.”

“İnsanın kendini en rahat hissettiği yer neresi sence? Kendini nerede rahat hissediyorsun? Şahsen ben kendimi ormanda, ağaçların arasında güvende hissediyorum. Peki ya sen?” Zafer düşünür gibi mırıldandığında gözlerini tavandan çekerek terapisti ile bakıştı. “Hiçbir yerde.” Herkül Atilla başını salladığında mor defterine cümleler ekledi.

“Günlük hayatında neler yapıyorsun?” Psikolog, beyaz kağıtlardan başını kaldırdığında danışanının gözlerinin derinliklerine baktı. “Pek bir şey yaptığım söylenemez. Sınav senem sürekli ders çalışıyorum, dershaneye gidiyorum, etütlere kalıyorum. Sonra haftada dört gün eve hocalar geliyor, ders alıyorum falan öyle geçip gidiyor.” Herkül Atilla’nın yüzünde tebessüm oluştuğunda “Hedefin ne?” Biraz merak, biraz da Zafer’in kendini rahat hissedip içini açması için sohbeti koyulaştırıyordu.

“Tıp okuyacağım gibi duruyor.” Güldüğünde sadece elmacık kemikleri ve dudakları hareket etmişti, gözlerindeki hareketsizlik bana gerçeği sorgulatmıştı.

“Hayalim bu diyorsun.” Herkül Atilla’nın gülücüklü sesi, odaya yayıldığında Zafer başını salladı. “Aslında sesim güzeldir, küçükken hep ileride şarkıcı olurum diye düşünürdüm.”

“Fikrini değiştiren ne oldu?” Beyaz satırlar biraz daha kirleniyordu. “Değişmedi ki.” Herkül başını defterden kaldırdığında pürdikkat danışanına odaklandı “Ailem onlar gibi doktor olmamı daha uygun buluyor.”

“Belli ki ailen mesleklerini severek yapıyorlar. Peki ya sen, doktorluğa karşı bir ilgin var mı, ömür boyu yapacağın mesleği ailene seçtirmek konusunda emin misin?” Başını olumlu anlamda sallarken fikri değişti, başını bu sefer sağa ve sola sallarken yutkundu. “Ne okuyacağımı yıllar öncesinden, liseden beri aile toplantılarında konuşuyoruz. Tıp okumanın neden benim için daha iyi olduğunu ve toplumdaki prestiji hakkında konuşmak beni artık çok sıkıyor. Sürekli benzer cümleleri duymaktan sıkıldığım için kabul ettim, hem et ile uğraşmaktan keyif alıyorum diyebilirim.” Sağ elini boğazına götürdüğünde parmaklarıyla boynunu sıvazladı. Elini indirdiğinde çenesini yukarı kaldırarak birkaç kısık nefes aldı.

“Babamla evde tavuk etlerine kesi atıp dikiş atıyoruz oradan biliyorum.” Kısık sesiyle hızlıca konuştuğunda dudaklarımı birbirine bastırmak istedim. Zihni geçmişe geviş getiriyor yani kötü anıları tekrar tekrar canlandırıyordu.

Ruminasyon.

“Zafer şimdi sana bir şey göstermek istiyorum. Tam dört saniye boyunca burnundan uzun derin bir nefesi ciğerlerine doldur.” Zafer, terapistinin sözlerini dinlerken ben de nefes alışını dinledim. “Şimdi nefesini bir süre tut bakalım, ciğerlerindeki gerginliği hissedeceksin, yalnızca dört saniye.”

Geçen saniyeler Herkül Atilla’nın ağzını açtı “Şimdi nefesini ağzından ver.”

Dört saniye boyunca.

“Zihnimiz ya geçmişte ya da gelecektedir. Az önce yaptığın nefes egzersizi, zihnini; ana, şimdiki zamana odaklanmana yardımcı oluyor. Şimdi bunu birkaç kez beraber yapalım.” Sandalyesini bana döndürdü “Sen de bize katılmak ister misin?” Başımı salladım.

“Güzel.” Önüne döndüğünde “Bu egzersizi yaparken gözünüzü kapatıp kendinizi güvende hissettiğiniz bir yerdeymişsiniz gibi hayal etmenizi istiyorum.” Gözlerimizi yumduk ardından burnundan aldığı derin nefes odayı doldurdu. Zafer ve ben de derin bir nefes aldığımızda ritüele ortak olduk.

Nefes alışların, içinde tutuşların ve verişlerin birbirini takip etmesinin sona erdiğini Herkül Atilla’nın kalın sesini duyduğumda anladım. Gözlerimi araladığımda bakışlarım ensesindeydi, görüş açım yalnızca onu kapsıyordu. “Ben kendimi ormandaymış gibi hayal ettim.” Derin bir nefes aldı “Şimdi sanki güçlü bir rüzgâr ağaçların yapraklarını sallandırdı, rüzgârın sesini duyuyorum sanki.” Nefesi ağzından bıraktığında “Şimdi rüzgâr ters bir açıyla esiyor ve yapraklar eski yerini alıyor,” neşeli sesinin muhatabı Zafer’di.

“Ben köpeğimi gezdirdiğim günleri düşündüm. Kulaklığımdan müzik dinlediğim ve hava kararana kadar dolaştığımız günleri.” Dudaklarını birbirine bastırdığında başını salladı. “Köpeğin mi var?”

“Doberman marka.” Güldüğünde “Henüz üç yaşında.” Elini ensesine götürdüğünde kaşıdı. “Geçen senelerde sık sık yürüyüşe çıkardık, şimdi sınav senem diye ailem izin vermiyor. Bozgun’a yani köpeğime baktığımda üzgünmüş gibi geliyor.”

“Bozgun; ismi güzelmiş, kim koydu?” Zafer tebessüm ettiğinde göğsü kabardı “Ben tabii ki.” Herkül Atilla defterine yeni notlar aldığında, ne yazdığını göremesemde sanırım biliyordum. Bilerek kullanılan zıtlığın farkındaydı. “Köpek şimdi ne yapıyor, sen olmasan bile ailenden biri ya da bir başkası gezdiremez mi?” Atilla’nın merhameti konuştuğunda Herkül perdenin arkasından kıs kıs güldü, onu bizzat duydum.

“Hafta sonları uygulamadan birini çağırıyoruz, o gezdiriyor.” Psikolog düşünür gibi sesler çıkardığında kalem tutan eliyle çenesini kaşıdı. “Aslında sen gezdirsen daha iyi olur, hem kafan dağılır hem de derslerden biraz olsun uzaklaşmış olursun.” Zafer alayla gülümserken alt dudağını dişledi “Aileme göre bu zaman kaydı, mezuna kalarak sene kaybetme gibi bir şansım yok.”

Oturduğum yerde olan biteni büyük bir dikkatle dinlerken fazla odaklanmış olmalıyım ki, Herkül Atilla’nın bana bakmasıyla irkildim. “Feride.”

“Buyurun Atilla Bey.” Dudaklarım tek çizgi halini aldığında bakışlarım yeşil gözlerindeydi. “Senin güvenli alanın neresi, neyi hayal ettin?” Yutkunduğumda konuşmak için dudaklarımı araladım ancak konuşmaya fırsatım olmadı, çalan kapı sözlerimi yutmama neden olmuştu.

Kapıdan Zafer’i andıran bir adam girdiğinde onun babası Levent Yener olduğunu tahmin ediyordum. “Merhaba Herkül Atilla Bey, ben Doktor Levent Yener. Zafer’in babasıyım.” Misafirimiz odaya girdiğinde “Memnun oldum Levent Bey, aranızdaki dinamiği anlayabilmem adına bize eşlik eder misiniz?” Baba ağır ağır başını salladı, “Ben de onun için geldim.”

Oğlunun yanına oturduğunda gözlerinde bıkmışlığın yorgunluğu vardı, sanki oğlu sürekli kabahatler işliyormuş da başına yine iş açmıştı. Zafer’in yüzüne durgunluk hakimdi, sürekli suçlu olmaktan ve kendini açıklamaktan bir zamanlar bitap düşmüş artık kendini savunmaya mecali kalmamıştı sanki.

“Nasılsınız” “İyiyim, iyi.” Sol eliyle dudaklarını kapattığında ellerini kaydırarak kirli sakallı çenesini çekiştirdi. “Valla iyiyim diyorum psikolog bey de inanmayın.” Birkaç saniye Herkül Atilla’nın yüzüne baktı, tepkilerini ölçmek istiyordu. Beklediği karşılığı aldığını zannetmiyordum, sonuç her neyse konuşmaya devam etti. “Bugüne kadar ne istediyse eşimle elimizden gelenin fazlasını yaptık. Liseye giriş sınavını girecekti, dershaneye gönderdik. Eve girip çıkan hocaların haddi hesabı yoktu ama beyefendi ne yaptı, çalışmadı! Gitti orta düzey bir anadolu lisesi kazandı, orada başarılı olamaz diye özel okula gönderdik. Şimdi yine dershaneye gidiyor, yine özel hoca tuttuk, bakalım ne kazanacak?!.” Histerik şekilde güldüğünde sinirleri bozulmuş görünüyordu.

“Ben güzel sanatlar lisesine gitmek istiyordum.” Zafer kısık bir sesle konuştuğunda güçlükle yutkundum. Babasının karşısında küçük bir çocuğun yeni konuşmaya başlaması gibi kekelemiş ve bir an da tüm özgüvenini yitirmiş gibi kısık sesle konuşmuştu. Levent sağ elini kulağının arkasına tuttuğunda Zafer’ e eğildi “Bir şey mi dedin duymadım.” Evlat, başını belli belirsiz salladığında baba başını onaylarcasına salladı. “Ben de öyle düşünmüştüm.”

“Ben onun yaşındayken babamın imkânı yoktu, ne dershaneye gidebildim ne özel bir hoca bana ders anlatmaya gelirdi. Başarmak için dişimle tırnağımla çalıştım ve en iyi devlet okulunu, yatılı fen lisesini kazandım.” Elini hayali bir daire çizer gibi salladığında “Buna sunduğumuz imkânları ite sunsak uzaya çıkardı, bakalım bizimki ne yapacak? Babası gibi Hacettepe tıp kazanabilecek mi?”

Zafer başını eğmiş sağ eliyle sol omzuna masaj yapıyordu. Herkül Atilla’nın bakışları bir saniyeliğine Zafer’in yüzünü buldu ardından zaten gelecek kaygısı yaşayan çocuğunu acımasızca eleştiren ebeveyne baktı. “Zafer derslerine zaten çalışıyor henüz sonuçları belli olmayan bir sınav için çocuğunuzu böyle acımasızca eleştirmeyin lütfen. Bu süreci kötü yönlendirmesine sebep olabilir.” Zafer’in göz altlarındaki belirgin mor halkalar geceleri uykusuz kaldığının kanıtı gibiydi.

“Siz bilmiyorsunuz ne yamandır bu,” yüzünü buruşturduğunda gözlerindeki nefreti oğluna yönlendirmişti. Neyse ki Zafer, babasına değil ayakkabılarına bakıyordu. “Annesiyle gelecektik normalde, acil bir ameliyatı çıkınca o gelemedi. Dünyaya gelerek hayatımıza, annesinin kariyerine ilk darbeyi yaptı.” Sesinin hiddeti kelimler ilerledikçe yükselirken Atilla yeni notlar aldı, kalemi sakince defterinin üzerine bıraktığında duruşunu dikleştirdi.

“Bu günlük süremiz doldu.” Ayağa kalktığımızda Herkül Atilla elini Levent’ e uzattı “Tanıştığımıza memnun oldum Doktor Levent Bey.” Unvanını duyan adamın yüzünde bir tebessüm belirdiğinde karşılık verdi “Aynı şekilde psikolog bey,” başını salladı. Elleri ayrıldığında Herkül Atilla elini Zafer’e uzattı “Seninle bir süre görüşmek istiyorum delikanlı, haftada bir süreci yönetmemiz için yeterli olacaktır.” Sözün muhatabı henüz cevap vermeden ebeveyni çoktan onun yerine kararlar almıştı. “Tabii tabii, gelecek.”

Odadan çıktıklarında başımı sağ omzuma doğru eğdim. “Gerçekten onunla tanıştığına memnun oldun mu?” Başını sağ omzunun üzerinde döndürdüğünde gözlerimiz birbirine kenetlenmişti. Ciğerlerime derin bir nefesi doldurduğumda dudaklarımı birbirine bastırdım. Başını salladı “Hayır, sadece unvanıma olan hayranlığının karşılıklı olduğunu düşünmesini istedim. Zafer’i terapiye göndermeyi bırakmaması için.”

Dudaklarım yukarı kıvrıldığında “Arada mor rengine bürünen gözlerinizde manipüle yeteneği yok muydu?” Kaşları havaya kalktığında “Kullanmak istemedim,” dedi. Yüzü ifadesizdi, benim anlık gülüşümde solduğunda paravanın arkasına ilerledim.

“Kahve yapacağım ister misiniz?” Sesim duygulardan yoksundu, o adamın babalığı keyfimi kaçırmıştı.

. . . .

Çizmelerimin topukları her adımımda kaldırımla buluşuyor ve kulağıma hoş gelen bir ses çıkarıyordu. Yaz mevsimine bu ay girmiş olmamıza rağmen sabahleyin gri bulutlar gökyüzündeydi, yağmur yağacağı yönündeki tahminimde yanılmış olsamda çizme giydiğime pişman değildim.

“Ne iyi aklınıza geldi de dışarı çıktık, yürümek insana iyi geliyor gerçekten.” Atilla başını sol omzunun üzerinde çevirdiğinde başını eğerek gözlerime baktı. Dudakları yukarı kıvrıldığında sol yanağında bir çizgi meydana geldi. Kısılan gözlerinin hizasına gelen uzamış saçlarını başını sallayarak gözlerinin kadrajından çıkardı. “Bugün art arda iki danışan ağırladık, bir dondurmayı hak ettik.”

Pembe parlatıcı sürdüğüm dudaklarımda bir tebessüm belirdiğinde “Bizim kızlarla da bütün gün kütüphanede kaldığımızda, ki bu sadece sınavlara birkaç hafta kala oluyor, ara sıra dondurma yemeğe çıkıyoruz.” Gülümsemem buruk bir hal aldığında başımı sağa ve aksi yöne salladım. “Gerçi son final haftasını onların değil, sizin yanınızda geçireceğim gibi görünüyor ama…”

“Aksini mi isterdin?” Kısık gözlerle bana bakarken cevabımı içten merak ettiğinin farkındaydım. Başımı ona çevirmek yerine kısık bakışlarımla yandan ona baktım. “Aksini istesem bunu yapardım. Sizi ve o kasvetli kliniğinizi terk edebilmek için fazlasıyla şansım vardı.” Başımı çevirdiğimde yüzlerimiz birbirine dönüktü. “Ben ilk defa gitmek istemedim.”

Huyumdan mı mesleğimin getirdiği yeteneklerden mi bilmiyorum, dudaklarının hafifçe kıvrıldığına yemin edebilirdim. Önümüze döndüğümüzde yürümeyi sürdürdük “Sahi o kızlarla nasıl gidiyor, hâlâ konuşuyor musunuz?”

Dudaklarımı aralamadan sadece bir nidayla onu onayladım sonra konuşma gereği hissettim “Bu aralar sınavlardan dolayı pek görüşemedik, derslere girip evlere dağılıyoruz.”

“Derslerden dolayı.” Düşünür gibi sesler çıkardı “Haddim değil belki ama arkadaşların bana pek samimi gelmiyor.” Düz ilerleyen kaldırımın sonuna geldiğimizde köşeyi döndük “Arkadaşlığımı bitirmeli miyim sizce?” Omuz silktiğinde “Onu sen bilirsin.”

Dondurma dükkânın önüne geldiğimizde açık cama yaklaştık. “Bakar mısınız?” “Geldim.” Telaşlı sayılabilecek bir erkek sesi uzaktan duyulduğunda çok geçmeden sesin sahibi iri bedeniyle içerideki beyaz kapıdan çıktı. Elini neon yeşil bir bezle kuruladığında bakışları önce dondurma tezgahını ardından bizim yüzlerimizi buldu. “Buyurun.”

Atilla bana baktığında satıcının yüzüne baktım. “Hangi çeşitleriniz var?” Adam iki gözünü kısarak yüzüme dikkatle bakarken rahatsızlık duyuyordum yine de içime doğan gözlerimi kaçırma isteğini güçlükle bastırdım ve adamın gözlerine bakmayı sürdürdüm.

Daracık bir odada, zar zor bedenimi sığdırmış bir hâlde sıkışmış oturuyordum. Gözlerim, bir çıkış kapısı arıyordu. Nihayetinde siyah küçük bir kapı bulsada kapının kolu yoktu. Odaya bir canavarın silüeti düşerken çaresizce kaçmak istiyordum ama kaçacak bir yer yoktu. Ciğerlerim göğüs kafesimi kırabilecek kadar şiddetle şişip sönerken yumduğum gözlerimi aralayıp canavarın gözlerine baktım.

Canavar bendim.

Canavarın yüzüne bir aynaya bakar gibi baktım.

“Sizin kitabınız var değil mi?” Adamın sıktığı gözleri gevşerken normal hâlini almıştı. İçimdeki nefesi burnumdan verdiğimde omuzlarım gevşedi. Usulca başımı sallarken ‘Sesimi neden çıkarmıyorum ki?’ diye düşündüm. “Evet, yakın zamanda çıktı.”

Dondurma satıcısı, gri dikdörtgen kapakları kaldırıp dondurmaları görünür kıldı, şimdi tezgâh gökkuşağı gibiydi. Bakışlarını kaldırdığında gözlerime baktı “Geçenlerde kızım bahsediyordu, hikâyeni öğrendikten sonra kitapçıda senin kitabını satın aldık.” Dondurma kaşığını su dolu olan bardaktan çıkardığında tebessüm etti.

“Gerçekten çok güçlüsün, kızıma da böyle nasihat ettim. Bu dünya sınavlarla dolu, inişli çıkışlı. Ne sınanmadığın sınav hakkında yorum yapacaksın ne de mevki, makam sahibi olduğunda kim olduğunu unutacaksın. Bugün vezir olursun yarın rezil olursun.” Omuzlarını bilmiyorum dermişçesine hareket ettirdiğinde bıyıklarının altından gülümsedi. “İşin aslı iyi insan olmak, her zaman.” Bakışları Atilla ve benim yüzlerimde mekik dokuduktan sonra ben de takılı kaldı “Bence sen iyi bir insansın.”

Yurdum insanı acı çeken birini gördüğünde kendi evladı gibi sarıp sarmalıyor, aradaki sizi bizi kaldırıyordu.

Dolu gözlerime rağmen dudaklarım gülümsemek için gerildi, ağzımı açmama fırsat vermeden çeşitleri saymaya başladı. “Çikolatalı, vanilyalı, karamelli…”

“Limonlu olsun, bir de vişneli.” Başını sola çevirdiğinde eğdi. Külaha seçtiğim çeşitleri koyduğunda bir peçeteyle sardı “Çikolatalı sos ister misin?” Başımı salladığımda dondurmayı uzattı.

Bakışları Atilla’yı bulduğunda “Bitterli ve kaymaklı olsun.” Adam, dondurmayı hazırlarken Atilla cebinden cüzdanını çıkarıp içinden mor bir kâğıt para aldı. “Eyvallah.” Ürünü alırken ücretini uzattı.

Dondurmacı sağ elini göğsüne bastırdığında başını sağa yatırıp eğdi “Ödendi bil.”

“Olur mu öyle şey, hakkınızı alın lütfen.” Konuşsamda adam parayı almamak konusunda kararlıydı. “Bunlar ikramımız olsun, bir dahakine ödersiniz”

“Peki o zaman teşekkür ederiz.”

“Teşekkürler.” Sola dönüp birkaç adım attığımızda dükkânı arkamızda bırakmak üzereydik, sonra içime doğan konuşma isteğini bastırmayı bırakıp adama döndüm. “Abi kızına çok selam söyle, senin gibi bir babası olduğu için çok şanslı.” Boğazımda bir baskı hissettiğimde bu sanki ince ama ateşle kızdırılmış bir teldi. Tel boğazımı sardığında beni arasına alarak gittikçe sıkılaşıyordu. Gözlerim yaşarmaya başladığında…

Şimdi değil…

Gülümseye çalıştım ve başardım da.

Adamın yüzüne samimiyetin sıcaklığı düştüğünde bu kez gözleri gülümsemekten kısılmıştı. “Söylerim tabii, video çeksek sen söylemek ister misin?” Başımı salladığımda nefesimi tuttuğumun farkında bile değildim. Yanaklarıma ısı düştüğünde adam içeriden çıkıp yanımıza geldi.

“Adın neydi abi senin?” Cebinden telefonunu çıkarırken Atilla’ya baktı. “Adem ben.” Elini uzattığında tokalaştılar. “Herkül Atilla.”

Kamerayı açtığında yanıma yaklaştı ve kaydı başlattı “Esila bak, yanımda kim var?” Dişlerimi göstererek güldüğümde kameraya baktım “Merhaba Esila bugün babanın dükkânına uğradık, kendisi çok iyi biri. Kendine çok iyi.” Atilla kamera kadrajının dışında olsada gözlerinin kadrajında olduğumu hissedebiliyordum. Beni gururla izliyordu, bu çok hoşuma gitmişti.

Adem Abi kısık bir sesle “Sınava hazırlanıyor sınav senesi.” Başımı salladığımda bakışlarımı kameraya çevirdim. “Derslerine iyi çalış, yaparsın sen.” Videoyu durdurduğunda çok mutlu görünüyordu. Elini uzattığında bakışları uzattığım elime düştü, erimeye başlayan dondurma, çoktan elimi yapış yapış yapmıştı. Diğer ellerimizi uzattığımızda tokalaştık.

Tezgâha doğru eğildiğinde bir paket ıslak mendili uzattı. Paketi aldığımda oradan ayrıldık.

“O çikolata sosundan iyi ki almadın.” Dudaklarım yukarı çekilirken gözlerim neredeyse kaybolmuştu “Dimi, bazıları için bin yıllık olduğu söyleniyor.” Kıkırdadığımda o da gülüyordu.

“Zafer’in anne ya da babasını öldürecek misiniz?” Başını sallarken gözlerini önce gökyüzüne çevirdi ardından bana eğilerek yüzüme baktı. “Kötü ebeveynlere sahip tek çocuk Zafer değil. Hem onların kaybı, sınav yılında olan bir ergeni fazlasıyla etkileyecektir. Düzenli terapiyle halledebiliriz.”

Dişlerini sıktığında çene hattı keskinleşti, bakışlarını gökyüzüne çevirdiğinde gözlerini sabır dilercesine yumdu. Gök o anda gürledi, gri bulutların arasından moru anımsatan mavi bir şimşek varlığını ilan etmişti. “Berk’in babası için aynı şeyi söyleyemeyeceğim ama.” Dudaklarını birbirine bastırdığında onları acımasızca ezdi. “O ensest sevdalısı istismarcı şerefsiz çoktan ölmeyi hak ediyor.”

Dudaklarım aralandığında adımlarım yavaşladı ardından ona hak verdiğimden başımı salladım. “Özür dilerim.” Kaşlarım çatıldığında yüzüne baktım “Neden?” Kaşları havaya kalkarken “Yanında küfrettiğim için.” Ters biçimde gülümsediğimde gülüşüm buruk bir hâl aldı. “Keşke hayat da sizin kadar ince olsa.”

Dondurmam bittiğinde ıslak mendili paketinden çıkardım ve ellerimi, ağzımı temizledim. “Dudaklarımda bir şey kalmış mı?” Atilla işaret parmağıyla çenemi işaret etti. Mendille üzerinden geçtiğinde tekrar sordum, başını salladığında tekrar mendili kullandım. Sorar gibi baktığımda yüz ifadesi yumuşaktı, baş parmağını çeneme yaklaştırdığında bakışlarını gözlerime dikti. “İznin var mı? Dokunabilir miyim?” Başımı salladığımda bakışlarımı yere indirdim, göz kapaklarım gözlerimi örttü.

Sıcak teni, soğumaya yüz tutmuş tenime değdiğinde çenemin alev aldığını hissettim. Ateş yukarılara çıkarken yanaklarımı yakıyordu, göz kapaklarımı kaldırdığımda bakışlarımı gözlerine diktim. Elini çektiğinde dişlerini göstererek güldü “İşte şimdi oldu.” Gözlerimiz bir olduğunda gözlerinin içi gülüyordu. Benimkiler ise şaşkınlığı içinde barındırıyordu, sanki göz bebeklerim büyüyüp tüm gözümü siyah yapmıştı.

Bedenlerimizin arasında mesafe koyduğunda çenemi kaşıdım ardından saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım.

Başımı sağ omzumda çevirdiğimde yüzlerimiz birbirine dönüktü, gülüyorduk. Dişlerimiz görünürken gözlerimiz neredeyse kaybolmuştu. Gülüşlerimiz esen bir rüzgarla hayata karışırken “Şu an klinikte değiliz, terapi de yapmıyoruz ama…” Göz kapaklarım gözlerimi örttü. Tekrar gözlerine baktığımda bana değil, uzakta bir noktaya gözlerini kısarak bakıyordu. “Özel hayatımı anlatabilir miyim?” Baktığı noktaya dikkatle baktığımda nedenini anlayamadım.

Başını salladı “Daha sonra.” Hızla söylediği sözcüklerin ardından koşmaya başladı. Yüzümü buruşturduğumda peşinden koşmaya başladım, uzun boyu ve güçlü bacakları nedeniyle ona yetişmekte zorlanıyordum, yine de durmadım.

Arkası dönük bir adamın ensesinden tuttuğunda ona kendine çevirdi. Sakalsız yüze sahip adamın, yaşadığı endişe yüzüne yansırken gözleri irileşmişti. “Ne oluyor lan!” Göğsü hızla inip kalkarken yüzü ifadesi beni korkutmuştu. Herkül, Adamın gömleğinin yakasına yapıştığında yüzüne yaklaştı. “Benimle ormana geleceksin.” Adamın yüz ifadesi nötr bir hâl alırken başını salladı.

Yanımızdan taksi geçerken Herkül elini kaldırdı. Araç kaldırıma yanaşıp durduğunda Herkül arka kapıyı açtı, başıyla geçmemi işaret ettiğinde bir şey söylemeden bindim. Adamı ortamıza oturttuğunda kendisi de cam tarafındaki yerini aldı.

“Ormana.”

Taksici başını salladığında iç dikiz aynasından Herkül’ün yüzüne baktı. Gözlerine bakan gözlerimle iç dikiz aynasında denk geldiğinde gözlerini yola çevirip gaza bastı.

Gövdemi öne aldığımda ortamızda oturan adamı es geçerek Herkül’ e baktım. Gözleri doğrudan bir yere bakmazken başını sallıyordu, zihninde olup bitecekleri hesaplıyordu. “Atilla Bey.” Kaşları havaya kalktığında başını bana çevirdi. “Bu adam o mu?”

Bugün seansını yaptığımız Berk’in istismarcı babası.

Dudağının sağ tarafı yukarı çekildiğinde gülüşü serseri bir hâl aldı. Başını ağır ağır salladığında yandan adamın suratına baktı. Yeşil gözleri kısılıp küçülürken şu an fazlasıyla iyi görünüyordu.

Lisenin ilk yılı görüp fazlasıyla havalı bulduğundan platonik olduğun son sınıfta giden okulun serseri çocuğu gibi duruyordu.

“Ormanın girişine geldik, içeri gireyim mi yoksa burası iyi mi?” Herkül başını çevirerek camlardan etrafı inceledi. Başını sallarken alt dudağını ıslattı, cebinden cüzdanını çıkardığında içindeki tomarla parayı uzattı. Şoför başını omzunun üzerinde çevirdiğinde birbirlerine bakıyorlardı. İkisi de bunun taksimetrede yazandan fazla olduğunun farkındaydı.

Herkül işaret parmağını dudaklarının üzerine götürdüğünde sessiz ama net bir ses çıkardı “Şşt…”

Şoför parayı aldığında önüne döndü ama o uzamış beyaz sakallarının olduğu yüzünün, kahve gözlerinde bir ara kararsızlığı gördüğüme emindim.

Arabadan indiğimizde şoför gaza bastı. Araç hızla gözden kaybolurken arkasına tekerleklerin havaya kaldırdığı tozlar kaldı.

İstismarcı baba başını salladığında sesi yeni uyanmış gibiydi. “Neredeyim ben?” Arkamızı

döndüğümüzde başını kaldırıp yüzümüze baktı. “Siz kimsiniz?”

💊

Kulaklarıma iki elimle bastırırken gözlerimi sıkıca yummuştum, Herkül’e birkaç metre uzaklıkta bir ağacın arkasında onun kurbanıyla işini bitirmesini bekliyordum. O kendi yöntemleriyle ceza keserken orada olmak ve onu izlemek istemiyor, kendimi buna hazır hissetmiyordum. Belki de Metin ile son yaşananlarda sonra kendimi korumak istiyordum ya da Herkül’ü vahşi yüzünü direkt görecek kadar cesur değildim.

Berk ile benzer yerden yaralarımız olduğu için daha fazla canım acır diye düşünüyordum belki, bilemiyorum… Bildiğim ellerimin arasındaki başımın ağrımaya başladığıydı. Vücudumdaki kanın dolaşımını bizzat dinlerken arka senfonide kalp atışım vardı. Kesik kesikti ve bu dikkatimin dağılmasına neden oluyordu. Sırtım bir ağaç kavuğuna yaslıyken kendime çektiğim bacaklarım, karıncalanmaya ve ağrımaya başlamıştı.

Kısık bir çığlık duyduğumda kapalı gözlerimde aralanma isteğiyle vardı. Dudaklarımı birbirine bastırdığımda artık mecali kalmayan kurbanın son nefesini verdiğinin farkındaydım, yinede emin olmak istedim. “Gelebilirsin.” Bana seslendiğinde başımı dizlerimden kaldırıp gözlerimi açtım, avuç içlerim toprakla buluştuğunda son anda avcıyı fark eden bir karacaydım. Avcı çoktan avlanmıştı, canımı korumak için kaçmadan önce olup biteni idrak etmem gerekiyordu.

“Bu leşle işim çoktan bitti.” Gel çağrısındansa kısık olan sesini duyduğumda ayağa kalktım. Ağacın arkasından çıktığımda yerdeki bedeni görmemle adımlarım bir saniyeliğine durdu, duraksamıştım. “Fena benzetmişsin...” Yutkunduğumda bakışlarım mevtayı süzdü.

“Saç diplerinden süzülen kan damlaları; arkalarında şeritlerini bırakırken tam anlamıyla süzülememiş, yüzünde yarım kalarak kurumuştu. Gözlerinin etrafında koyu halkalar fazla mor değildi, bedenine inen yumruklar belki de bedeninin soğumasından kaynaklı yeterince tesirli durmuyordu. Her şeye rağmen canının fazlaca yandığına emindim.

Bakışlarımı Herkül’e çevirdiğimde onu baştan aşağı süzdüm ardından gözlerim tekrar avını buldu. Boğazı Herkül’ün kalın parmaklarının iziyle kaplıydı, bu Berk’in anlattıklarıyla uyuşuyordu.

“Böyle böyle ellerini boğazıma koydu.” Küçük ellerini geçmişte yaşananları göstermek için boğazına götürdüğünde açık mavi çerçevenin arkasındaki ela gözlerine acıyla baktım. Bakmamam gerekiyordu ama kendime engel olamadım, neyse ki o bana değil, Herkül Atilla’ya bakıyordu. “Sonra bağırdım o zaman o elleriyle canımı çok yakmıştı.” Dudakları kötü anıları hatırlamasıyla aralandı. Minik süt dişleri gözükürken ağlamamak için kendimi zor tutuyordum, içimden onu alıp bağrıma basmak geliyordu. Başı göğsüme yaslıyken saçlarını okşamak ve ona anne şefkati göstermek istiyordum.

Bir oğlum olsun istiyordum.

“Boğazını sıkarak nefesini kesmenize sevindim.” Gözlerim anında dolarken başımı sağ omzuma yasladım “Berk yaşadıklarını anlatırken çok üzülmüştüm.”

Eğilip Herkül’ün adamın gövdesine serdiği kahverengi deri ceketi çekerek üzerinden aldım. Giydiği açık mavi gömleğin düğmeleri yarısına kadar açıktı, birkaçı yaşanan arbedede kopmuş olmalıydı. Kumaşın birçok yerinde yırtık varken yaralardan akan kan gömlekle beraber vücuduna yapışmıştı.

Bakışlarım biraz daha aşağı inecekti ama bedenim buna izin vermedi. Midemin ağzıma gelmesiyle doğruldum, elimle ağzımı örttüğümde hızla bir ağacın yanına yaklaşıp diğer elimle destek aldım. Başım eğik, gözlerim kapalıydı. Adım seslerini duyduğumda Herkül’ün yanıma yaklaştığını anladım. “İyi misin?” Başımı salladığımda kaldırdım, ellerimi yelpaze gibi yüzüme salladığımda ferahlamaya çalışıyordum.

Başımı salladım “İyiyim, iyi olacağım.”

“Hadi çağırın arkadaşlarınızı, gidelim artık.” Bakışları yüzümde dolanırken gerçekten iyi olup olmadığımı çözmeye çalışıyordu. “İyiyim, merak etmeyin.” Bakışlarını hemen çekmedi, iyi olmadığımın farkındaydı ama şu anda buradan bir an önce ayrılmak için suç ortaklarını çağırmaktan başka seçeneği olmadığının farkındaydı.

Ellerini kaldırdığında dudaklarının köşelerine yasladı “Marcus!” Islıklı sesi ağaçların arasına karıştığında kanat çırpış sesi yükseldi. Hemen ardından birkaç karga sitem eder gibi bağırdı.

Herkül hayali bir daire çizer gibi yürürken şansını bir daha denedi “Martia!” Olduğu yerde durduğunda çatık kaşlarla yüzüme baktı.

Yürümeye devam ettiğinde başını gökyüzüne kaldırdı, gözleri kısık bir haldeyken yüzünü buruşturmuştu. “The skyfallen!” Yüzüne yeni yağmaya başlayan bir yağmurun damlası düştüğünde gözlerini yumdu. Başını eğdiğinde bakışlarım anlında beliren damardan yola çıktı, belirgin âdem elmasında oyalandığında yutkundum ve rotamı biraz daha aşağı indirdim. Siyah gömleğinin düğmelerinden birkaçı açıktı, bronz tenini de kaslı göğsünü de görebiliyordum. Keşke âdem elmasında zaman kaybetmeseydim.

“Feride.” Bakışlarımı yüzüne çevirdiğimde yakalanmış olmak umurumda değildi, sanırım ovulasyon dönemindeydim.

“Ne oldu?” Aralık dudaklarıma çarpan rüzgâr onları kuruttuğunda dilimle ıslattım. “Onlara ulaşamıyorum.”

Başımdan aşağı buzlu su dökülüyormuş gibi hissettiğimde “Ne demek onlara ulaşamıyorum?!.” Bir zamanlar kolunun altındaki ceketi sol avucuna aldığında kolunu açarak onu yere fırlattı. “Bilmiyorum, Allah kahretsin.” Burnundan sert bir nefes verdiğinde işaret ve baş parmağıyla burun kemiğini sıvazladı. Gözlerini araladığında “Sığınağa olanlardan dolayı mı yoksa?” Ses tonu düşünür gibi çıktığında yanına gittim, karşısında dikilirken gözlerinin içine baktım. “Sığınağa ne oldu?”

Kahve gözlerime baktıktan sonra bakışlarını yerdeki bedene çevirdi. “Boş ver…” Kaçamak verdiği cevap içimdeki merak duygusunu öfkeye çevirmeye yetmişti. “Ne demek boş ver. Herkül sana sığınağa ne oldu dedim!” Öfkeli sesimdense hep kullandığım hitabı kullanmamış olmam onu afallatmıştı.

Başını gökyüzüne çevirdiğinde yorgun görünüyordu.

“Metin ve Sarp’ı hatırlıyorsundur.” Başımı salladığımda bakışlarını gözlerime çevirdi “Sığınakta; Marcus ve Martia ile buluştuğumda Metin’in aleyhine konuşuyorduk. Seni vurmasından sonra rahat durmayacağını düşünüyordum.” Elini havaya kaldırdığında yüzüme düşen perçemimi kulağımın arkasına koymak istedi ama bunu yapmak yerine elini indirdi.

“Sonra odada başka birinin varlığını hissettim. O kaçtı ben kovaladım, en sonunda yakaladığımda turist olduğunu iddia eden bir adamdı ama turistin benim sığınağımda ne işi var, şüphelenmiştim bir kere.” Başımı salladım “Sonra.” “Yanında termal çekim yapan bir kamerası vardı, beni; ısı ve ışık yayan yoldaşlarımı çekmişti. Eşi ve kızı olduğunu öğrendiğimde ona şans ve para verdim, hafiye benim için çalışacaktı.”

Burnundan sert bir nefes verdiğinde “O anlaşmamıza rağmen bana ihanet etti. Metin ve Sarp’ı ortadan kaldırmayı planlıyorum, Hafiye onları elinde bir bidon benzinle sığınağıma getirdi. Niyeti içeride olan bana cehennemi yaşatmaktı.” Dudaklarım aralandığında sağ elime ağzımı örttüm, “Herkül…”

“Ben de üçünü benim için hazırladıkları cehenneme gönderdim. Kime niyet kime kısmet değil mi?” Ayak uçlarımda yükseldiğimde kollarımı boynuna doladım. Vücudu kasıldığında elleri havada asılı kaldı ardından onları belime sardı. Başını eğdiğinde yüzünü boynumla saçlarım arasında bir yere yaklaştırdı. Tenlerimizin kokusu birbirine karışırken tüm dünyanın dertlerini omuzlarımdan attığımı hissediyordum, şu an sadece o ve ben vardık. Bu da yeterliydi.

Mor menekşe bahçesinde mor çiçekli bir elbiseyle koşuşturuyordum, arkada bir değirmen de vardı. Ağzım gülmekten kapanmıyordu çünkü ben muhteşem kokan menekşelerin arasındaydım.

Gözlerimi araladığımda bu kez karşı cinse sarılmanın rahatsızlığını hissetmiyordum çünkü sarıldığım oydu. Kendimi geri çektiğimde omuzlarına tutundum, “Onlara ulaşmanın bir yolunu buluruz, şimdi ondan nasıl kurtulacağımızı bulalım.” Bakışlarım yerdeki cesedi buldu.

“Bu kez terapist olan sensin sanırım?” Yüzündeki muzip ifade neşeli çıkan bir ses aitti. “Sanırım.” Tebessüm ettiğimde adamın ayak bileklerinden tutup çekiştirmeye çalıştım, az da olsa başarmıştım ki o beni durdurdu. “Bunu yapmana gerek yok, onu götürebileceğimiz bir yer yok nasıl olsa.” Sıkıntılı sesini duyduğumda ellerimdeki bilekleri bıraktım. Toprakla buluşan topuklar yüksek bir ses çıkardıklarında yüzümü buruşturdum. Normal bir insanın başına gelse canı yandığı için üzülürdüm ancak karşımdaki hem cani hem de ölüydü.

Ölüler hissedemezdi.

Hep ölmek de gerekmezdi. İçimizde ölenler de olurdu. Hayat bazen onları küçük detaylarda saklayıp hiç ummadığımız anlarda karşımıza çıkarabiliyordu ve onu gerçekten öldürmeyi başarabildiysek bir tebessümle geri uğurlayabiliyorduk. Bunun olması zaman alabiliyordu ama en sonunda öyle oluyordu işte.

“Önceden nasıl yapıyordunuz?” Rüzgâr saçlarımı yüzüme savurduğunda işaret parmağımı bükerek onlardan kurtuldum. “Ceset içerideyken kapıyı üzerine kapatıyordum ardından kilidi elimle mühürlüyordum.” İçime biraz umut dolduğunda bu yüzüme de yansımıştı. “Tamam yine öyle yaparız bizde.” Herkül başını salladığında yüzü acı çekiyormuş gibi görünüyordu “Bunun için onlara ihtiyacım var.” Ses tonu zaten karamsarken sonlara doğru iyice kısılmıştı. “Neredesiniz dostlarım?..”

Ellerini yüzüne bastırdığında “Benim neyim var anlamıyorum, eskisi kadar dikkatli değilim. Önce gömleğimde kan lekesiyle danışanımın karşısına çıkarak polislerin şüphesini üzerime çektim şimdi de öfkeme yenik düşüp plansız cinayet işledim. Sanırım bu işi artık yapmamam gerekiyor.” Ellerini yüzünden çektiğinde gözlerime baktı “Herkes gibi adaletsiz düzene içten içe öfke duyup hiçbir şey yapmayacağım yani, ama ben buna katlanabilir miyim?” Başımı salladığımda bakışlarımı gözlerine doğrulttum.

“Katlanamazsınız, adil olmanın getirdiği azapla tanıştınız bir kere şimdi kendinize gelip bir çözüm yolu bulmalısınız, ben de bulmalıyım.”

“Ehliyetin var mı?” Kaşlarım çatıldığında “Var, neden sordunuz?” Bana doğru yürüdüğünde aramızdaki mesafeyi kapattı “Kliniğe gidip arabamı alman gerekiyor, bunu ben yapardım ancak ormanda bir cesetle yalnız başına kalmak istemezsin diye düşünüyorum. Ayrıca biri gelirse onu ikna kabiliyetimle alt edebilirim.” Dudaklarım alayla büküldüğünde “Geldiğimde ceset sayısı birden ikiye artmasında.”

“Feride.” Uyarır gibi seslendiğinde çoktan ormanın çıkışına doğru yürümeye başlamıştım.

….

Herkül bagajın kapısını kapattığında şoför koltuğundaki yerini aldı. Kontağı çalıştırdığında ormandan çıkıyorduk, birkaç saat öncesinde ilk damlalarını bırakan bulutlar şimdi hüngür hüngür ağlıyordu. “Onu nereye götürüyoruz?” Arabayı almamı söylediğinde kafasında bir plan kurmuştu herhalde çünkü ben üstüme düşen vazifeyi yerine getirene kadar uzun bir süre geçmişti. “Onu buzlukta saklayabilirim diye düşünüyorum ama dondurucumda hiç yer yok.”

“Zengin dertleri.” Alayla konuştuğumda söylediğimi komik bulmuş olacak ki güldü “Dondurucunda yer var mı?” Gözlerim sonuna kadar aralanırken ona döndüm “Aklınızdan bile geçirmeyin.” Bir saniyeliğine bana döndü “Başka seçeneğimiz mi var?” Oflayarak yerime oturduğumda sırtımı koltuğa yasladım. “Ben ne yapacağım? Dondurucumda bir cesedin varlığını bilerek yaşayamam.”

“Benimle yaşayabilirsin.” Başımı omuzumun üzerinde çevirerek ona baktım. “Evinde kalamamanın sebebi ben olduğuma göre benim yanımda kalabilirsin. Hem sınav zamanın değil mi, bir de ev bulma işiyle mi uğraşacaksın?” Başımı cama çevirdiğimde somurttum “İyi peki. Ev sahibim dondurucuda benden kalan bir ceset gördüğüne çok sevinecek.”

“Marcus ve Martia ile iletişim kurabildiğim an ondan kurtulacağız ve evine dönebileceksin.” Başımı sol omuzumun üzerinde çevirdiğimde bana bakıyordu, yüzlerimiz karşı karşıyayken başımı salladım.

💊

Kalabalığın içerisinde daha çok kendi arkadaşlarımın yanında dans ederken bahar festivalinin ve gelen sanatçının söylediği şarkıların tadını çıkarmaya çalışıyordum. Sınavlardan önce kafa dağıtmak için güzel bir zamandı. “Sen de Mukaddes Hocanın notları var mı?” Cevahir’ in kulağıma eğilerek söylediği cümleye kafamı sağladım. “Var. Akşam atarım.” Rahatlamış gibi gülümsediğinde “Sağ ol kanka, çok makbule geçer.”

“Bari burada ders konuşmayın.” Devin her zamanki gibi sinirlerimi gererken söylediklerini duymazdan geldim zaten çok yakında yollarımız ayrılacaktı.

Kalabalıkların arasından bir yere gitmek için yürüyen insanlar, yanlarından geçtikleri kişilere kısa süreli rahatsızlık veriyordu. Koluma bir kol temas ettiğinde bakışlarımı indirdim, kalın ve bir erkeğe aitti olduğu belli olan bir koldu. Sağ elimle tenime temas eden yeri silecektim ki tanıdık bir ses duydum “Feride.” Başımı kaldırmamla karşımdaki kişinin Atilla olduğunu görmem bir oldu. Elimi indirdim “Sizin ne işiniz var burada,” kulağına yaklaştığımda “İçeri nasıl girdiniz?”

Göz temasımız sürerken göz kırptı “Elim kolum uzun diyelim.” Anlamamış gibi yüzüne bakarken yıllarca burada okumamıza rağmen kartımızı unuttuğumuzda ve telefondan öğrenci belgemizi açmamıza rağmen bir ton laf söyleyen güvenliklerin onu içeri nasıl aldıklarını çözemiyordum.

“Salih Abi, onun kızına terapi veriyorum. Sağ olsun beni görünce kırmadı, içeriye aldı.” Başımı salladığımda Edis’ e döndüm. Şarkıya biraz eşlik ettiğimde “Neden geldiniz?”

“Neden geldin, git diyorsan gideyim.” Yüzümü buruşturdum “Yok neden öyle diyeyim sadece merak ettim.”

“Seni görmek için geldim.” Verdiği cevabı algılamamla başımı ona çevirdim. “Ben de sözde Edis’ i görmek için geldim ama göremiyorum.” Parmak uçlarımda yükseldiğimde görüş açım hâlâ kısıtlıydı.

Eğildiğinde omzunun üzerinden bana baktı “Gel, omzuma çık.” Başımı salladım “Atilla Bey çok naziksiniz ama olur mu öyle şey.”

“Neden olmasın gel hadi.” Beni omuzlarına aldığında ayağa kalktı. Herkesin saç diplerini ve şarkıcıyı mükemmel biçimde görebiliyordum. “Teşekkür ederim…” Çok sevdiğim patronuma sessiz minnetlerimi yollarken şortumun açık bıraktığı bacaklarıma değen sıcak boynu yanaklarımın kızarmasına yetmişti.

Bölüm sonu...

İnstagram:nazanatees

Binkitap:NazanAtes

Sosyal medya hesaplarımı takip ederek yeni bölümler ve kitaplar hakkındaki duyurulardan ilk siz haberdar olabilirsiniz.

Sizce kitabın aurası ne? Okurken hangi rengi ve duyguyu hissediyorsunuz?

Feride ve Atilla arasında olanları nasıl buluyorsunuz, aralarındaki ilişkiyi yorumlar mısınız?

Aynı evde yaşamaları hayatlarını nasıl etkileyecek?

Herkül; Marcus ve Martia ile iletişim kurabilecek mi? İletişimlerinin kesilme sebebi gerçekten sığınağın yok olması mı yoksa Herkül onları kızdırdı mı, neden?